Aktywa

Ogół czynności prawnych można poddać następującym klasyfikacjom:

czynności jednostronne w których dla wywarcia skutku prawnego wystarczy jedno oświadczenie woli – na przykład sporządzenie testamentu lub wypowiedzenie umowy o pracę.

czynności dwustronne wymagające zgodnego oświadczenia woli, a więc umowy, obu stron np. umowa sprzedaży.

czynności formalne w których dla ważności stosunku prawnego potrzebne jest zachowanie pewnej formy np. umowa kupna nieruchomości wymaga formy aktu notarialnego.

czynności nieformalne co do których prawo nie stawia żadnego wymogu, jak na przykład umowa pożyczki.
czynności między żyjącymi jeśli regulują stosunki prawne za życia dokonującego bądź osób dokonujących tych czynności – np. umowa kredytu.

czynności na wypadek śmierci jeśli skutki prawne są czynności uzależnione są od zdarzenia prawnego w postaci śmierci np. testament.

czynności zobowiązujące powodujące powstanie jakichś obowiązków podmiotu dokonującego czynności – np. umowa o pracę.

czynności rozporządzające –  np. umowa darowizny.

czynności przyczynowe zwane kauzalnymi uzależniające skuteczność oświadczenia woli od jakiegoś stanu bądź dobra chronionego prawnie .

czynności abstrakcyjne dla których ważności nie potrzeba zaistnienia zewnętrznej przyczyny.

czynności konsensualne dla ważności których nie potrzeba wydania rzeczy, której dotyczy czynność, wystarczy samo porozumienie stron consensus

czynności realne dla których ważności konieczne jest wydanie rzeczy której dotyczy dana czynność.

FAKTY PRAWNE to wydarzenia z którymi wiąże się powstanie, zmiana, ustanie stosunku prawnego. Fakty prawne można podzielić na:

I. Zdarzenia prawne – są to wszystkie fakty prawne niezależne od woli podmiotu np.: śmierć, powódź, pożar, upływ czasu;

II. Zachowania prawne – to fakty prawne zależne od woli człowieka, będące konsekwencją jego zachowań, które mogą mieć różną postać. Z tego względu zachowania dzielimy na dalsze dwie grupy:

1. Czynności konwencjonalne. W ramach czynności konwencjonalnych wyróżniamy:
a. czynności prawne
b.    akty tworzenia prawa
c.    akty stosowania prawa
- wyroki sądowe
- decyzje administracyjne

2.    Inne czyny. W ramach czynów wyróżniamy:
a.    czyny zgodne z prawem
- nakazane
- dozwolone
b.    czyny niedozwolone

Ad. II. 1. a czynności prawne - jest to działanie/działania, którego/-ych istotą jest oświadczenie woli danej osoby, zmierzające do wywołania skutku prawnego w postaci powstania, zmiany, wygaśnięcia stosunku prawnego. Na czynność prawną składa się co najmniej jedno oświadczenie woli, wówczas mamy do czynienia z jednostronną czynności prawną np.: sporządzenie testamentu; często jednak mamy do czynienia oświadczeniami woli wielu osób np.: czynność prawna kupna – sprzedaży, pożyczki. Są tą czynności prawne dwustronne albo wielostronne;
Oświadczenie woli jest kluczowym elementem czynności prawnej. Aby było ono skuteczne musi ono dotrzeć do adresata (czyli do osoby do której było skierowane). Oświadczenie woli może być ustne, pisemne, wyraźne, dorozumiane.
Oświadczenie woli może być obarczone wadami dotyczącymi samego aktu woli (art.82-86 KC):
Brak świadomości lub brak swobody w wyrażaniu woli, pozorność oświadczenia woli, błąd co do istotnych elementów, złożenie oświadczenia woli pod groźbą.
I tak na przykład oświadczenie woli pod groźbą ( sprzedaż samochodu członkowi gangu, który sterroryzował właściciela grożąc mu że zrobi krzywdę jego dzieciom jeśli samochodu mu nie sprzeda ) jest bezwzględnie nieważne i nie powoduje zamierzonego skutku prawnego w postaci przeniesienia własności samochodu.

Stosunek prawny – jest szczególną postacią stosunku społecznego. Człowiek żyjący w społeczeństwie wchodzi z innymi jednostkami w różnego rodzaju stosunki: towarzyskie, koleżeńskie, przyjaźni, rodzinne itp. Zachowania osób biorących udział w tych stosunkach nie są regulowane przez prawo obowiązujące. Panuje jakby dowolność zachowań podmiotów biorących w tych stosunkach udział.
Szczególność stosunku prawnego, jako wyodrębnionego z innych stosunków społecznych polega na tym, że zachowania podmiotów uczestniczących w stosunku prawnym są wyznaczone przez normy prawa obowiązującego. Stosunek prawny jest swojego rodzaju sposobem na realizowanie norm prawnych. Jeden podmiot stosunku prawnego jest do czegoś zobowiązany, a drugi do czegoś uprawniony. Stosunek prawny istnieje pomiędzy podmiotami tak długo, jak długo co najmniej jeden z nich (podmiotów) ma ustanowione przez normę prawną uprawnienie lub obowiązek. Gdy uprawnienie, obowiązek gaśnie - przestaje istnieć miedzy tymi podmiotami stosunek prawny. Możemy wyróżnić ze względu na metodę regulacji stosunki: cywilno – prawne (regulowane przez normy prawa cywilnego), karno – prawne (regulowane przez normy prawa karnego), administracyjno – prawne                        (regulowane przez normy prawa administracyjnego).
Stosunki prawne powstają w wyniku zaistnienia okoliczności przewidzianych w hipotezie normy prawnej. Te wyszczególnione w hipotezie okoliczności to tzw. fakty prawne. faktami prawnymi będą więc takie zdarzenia faktyczne (zdarzenia zaistniałe w rzeczywistości), z którymi norma prawna wiąże powstanie, zmianę lub ustanie konkretnego stosunku prawnego.

Prawo finansowe, gałąź prawa regulujących system finansowy państwa oraz niepaństwowych jednostek organizacyjnych. Prawo finansowe normuje zasady, tryb gromadzenia dochodów oraz zasady, tryb rozdziału i wydatkowania środków pieniężnych przez państwo i niepaństwowe organy i jednostki organizacyjne.
Prawo finansowe obejmuje 4 działy: prawo budżetowe, prawo bankowe, prawo finansowe przedsiębiorstw i innych organizacji gospodarczych, a także prawo ubezpieczeniowe, które określa organizację i działalność instytucji ubezpieczeniowych.
Źródłem prawa finansowego są ustawy regulujące zagadnienia z zakresu poszczególnych działów prawa finansowego, akty prawne Rady Ministrów uchwalane w formie uchwały oraz wydawane przez ministra finansów zarządzenia. Np. źródłem jest Ustawa o samorządzie terytorialnym z dnia 8 marca 1990 lub ustawa o podatkach i opłatach lokalnych.

Prawo karne, gałąź prawa zawierająca normy prawne zakazujące pod groźbą kar popełniania czynów, które jako społecznie niebezpieczne stanowią ustawowo określone przestępstwa. Prawo karne nie ma osobnej, właściwej sobie dziedziny życia społecznego, które reguluje. Dotyczy ono wszystkich ważnych stosunków społecznych w aspekcie obrony ich przed zamachami.
Głównym źródłem prawa karnego jest ustawa kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 roku, jednakże źródła prawa karnego można znaleźć w wielu aktach prawnych, np. w ustawie Prawo działalności gospodarczej z dnia 19 listopada 1999 roku, rozdział 9.

Prawo administracyjne, gałąź prawa, która obejmuje ogół norm regulujących stosunki społeczne związane z administracyjną działalnością organów państwowych i innych podmiotów wykonujących funkcje administracyjne w administracji publicznej. Charakterystyczną cechą norm prawa administracyjnego jest możliwość zastosowania przymusu państwowego w celu ich wykonania.

Międzynarodowe prawo publiczne, gałąź prawa, regulująca stosunki wzajemne między państwami, najczęściej przez umowy międzynarodowe.

Międzynarodowe prawo prywatne, gałąź prawa regulująca stosunki z dziedzin prawa: cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego, handlowego, gospodarczego, na obszarze danego państwa, w sytuacji, gdy w danym stanie faktycznym występuje element obcy (np. uczestnikiem danego stosunku prawnego jest obywatel obcego państwa). Międzynarodowe prawo prywatne wskazuje system prawny – własny lub obcy właściwy dla rozwiązania takiego stosunku prawnego.
W polskim prawie właściwa w tym zakresie jest ustawa o prawie prywatnym międzynarodowym z 12 listopada 1965.